باور ما نمی شود، در سر ما نمی رود
کز گذر سینه ما، یار دگر گذر کند !
اوایل کوچک بودی یعنی من اینطور فکر می کردم ...
اما بعد بزرگ و بزرگ تر شدی، آنقدر که دیگر نمی شد تو را در غزلی یا قصه ای یا حتی دلی حبس کرد؛ حجمت بزرگ تر از دل شد و من همیشه از چیزهایی که حجمشان بزرگ تر از دل شود می ترسم ...
همان هایی که نمی توان با کلمات اندازه گرفت
و یا در " دوستت دارم " خلاصه شان کرد ! ...
و تو – ای هستی من – اولین و آخرین کسی بودی که از لای انگشتان دلم لغزیدی و گریختی ... آنقدر که از مرزهای دوست داشتن هم فراتر رفتی و مرا مقهور خود ساختی ...
ای اتفاق ساده پیچیده!
ای عطش آورترین آب!
روزهاست که درونم ملتهب از حسی ست که از نامیدن آن عاجزم!
روزهاست که مانند صدایی، طنینی یا شاید حتی فریادی در گوشمی...
چه خوب می شنوم!
مست می شوم!
دل می بازم!
کاش این روزها همیشه باشد، کاش همه روزهای این تقویم سیاه بیست شهریور باشد! کاش همیشه باشم تا همیشه بودنت این حس را همیشگی کند!
اکنون من، به حرمت دریای ستارگانی که با حضورت در این سالها به شبهای بی ستاره ام بخشیدی، با همه ی توانی که برایم باقی مانده می گویم دوستت دارم تا شاید اندکی از فشار غریبی که بر روحم حس می کنم رها شوم ...
و در این آمیختگی عشق و گریه،
چهارمین سالروز تولد این عشق اقیانوسی را
دیوانه وار فریاد می زنم !
با من هم صدا شو !
ای غمگین ترین شادی همه ی زندگی من!
جایی که عشق نباشد تو نیستی
جایی که تو نباشی من نیستم !
For Him
یکبار خواب دیدن تو
به تمام عمر می ارزد
پس نگو
نگو که رویای دور از دسترس
خوش نیست
قبول ندارم !
گرچه به ظاهر جسم خسته است
ولی دل
دریایی است
تاب و توانش بیش از این هاست
دوستت دارم
و تاوان آن هرچه باشد
باشد
باکی ندارم
از هیچ کس و هر کس
که تو را دارم
عزیز !
برای سرو مغرورم !
